Kącik terapii pedagogicznej część 7

Kochani!

Ostatnio coraz częściej można spotkać się z pojęciem „integracja sensoryczna” inaczej zwanej SI. Jest to zagadnienie skomplikowane i wymaga ogromnej wiedzy na temat układu nerwowego człowieka.  Jednakże warto wiedzieć na co należy zwrócić uwagę w zachowaniu dziecka, aby wiedzieć, czy należy się udać do odpowiedniego specjalisty.

Integracja sensoryczna to umiejętność, która pozwala odczuwać, porządkować, składać w jedną spójną całość i rozumieć w relacji do siebie bodźce: wzrokowe, słuchowe, dotykowe, pochodzące z ruchu i grawitacji czy wreszcie węchowe i smakowe – dochodzące do mózgu za pośrednictwem naszych zmysłów. Dzięki temu możliwe jest zachowanie adekwatne do sytuacji.

Zaburzenia integracji sensorycznej mają miejsce, gdy mózg nie jest zdolny do prawidłowego przetwarzania bodźców zmysłowych. Dziecko wówczas ma trudności z wykonaniem i zaplanowaniem własnych działań, może być nadmiernie ruchliwe, ma kłopoty z koncentracją uwagi. Pojawiają się również zaburzenia w rozwoju koordynacji ruchu, umiejętności pisania czy czytania.

Oznaki zaburzeń integracji sensorycznej:

  • Nadwrażliwość na dotyk, ruch, bodźce wzrokowe bądź słuchowe

Dziecko zbyt intensywnie rejestruje docierające do niego bodźce zmysłowe. Czuje się przytłoczone przez otaczające je kolory, dźwięki, zapachy bądź dotknięcia. Nadwrażliwe na bodźce dziecko może się skarżyć na dyskomfort powodowany przez metkę na ubraniu, obcisłe ubrania, ściągacze; może preferować pokarmy o określonej konsystencji, może nie lubić mycia i czesania włosów, unika zabaw z użyciem mas plastycznych, używania kleju czy malowania palcami. Maluch może unikać również zabaw grupowych z powodu hałasu, popychania, itd.

  • Zbyt mała wrażliwość na dotyk, ruch, bodźce wzrokowe bądź słuchowe

Dziecko odbiera bodźce zmysłowe z mniejszą intensywnością niż powinno. Szuka wówczas dodatkowych wrażeń, np. podczas zabaw najchętniej skacze, uderza innych, przewraca się, potrząsa różnymi częściami ciała, słucha głośno muzyki, hałasuje. Takie dziecko może potrzebować silnego przytulania, bujania się na huśtawce, kręcenia na karuzeli.

  • Zbyt wysoki lub niski poziom aktywności ruchowej

Dziecko jest pobudzone, nadruchliwe lub powolne i letargiczne.

  • Problemy z koordynacją ruchową

Dziecko może być niezgrabne podczas zabaw ruchowych, może mieć kłopoty z czynnościami manualnymi np. z używaniem nożyczek i innych przyborów, zapinaniem i odpinaniem guzików, itd.

  • Opóźnienia w rozwoju mowy
  • Trudności z koncentracją uwagi i organizacją

Dziecko nie potrafi utrzymać porządku, ma trudności z planowaniem i przygotowywaniem potrzebnych przedmiotów i materiałów, łatwo ulega rozproszeniu i potrzebuje pomocy, aby doprowadzić daną czynność do końca.

  • Wybuchowość i impulsywność

Dziecko może nie słuchać opiekunów, uciekać, chować się przed dorosłymi, reagować agresją lub „zamykać się” przed światem, łatwo wpadać we frustrację. Nie radzi sobie z panowaniem nad emocjami, nie toleruje zachowań innych osób, prezentuje zbyt niski lub zbyt wysoki poziom aktywności, unika bliskości fizycznej.

To tylko niektóre przykłady, które mogą nas niepokoić. Tak naprawdę jest ich o wiele więcej. Problemy wynikające z zaburzeń integracji sensorycznej mogą w znacznym stopniu utrudniać codzienne funkcjonowanie dziecka. W związku z tym, należy rozpoznawać je jak najwcześniej, aby udzielić dziecku pomocy w formie terapii. Terapia integracji sensorycznej wspomaga rozwój układu nerwowego dziecka. Oparta jest głównie na zabawie, zaś ćwiczenia dostosowane są do poziomu rozwojowego dziecka. Wśród używanego sprzętu są różnego typu huśtawki, hamaki, platformy równoważne, duże piłki i wałki, deskorolki, talerze obrotowe itp. W czasie terapii dziecko ma nie tyle nauczyć się konkretnych umiejętności, ile raczej usprawnić bazowe systemy sensoryczne i procesy nerwowe, leżące u podłoża tych umiejętności. Źródło: dziecisawazne.pl

Zaburzeń integracji sensorycznej u dzieci nie wolno lekceważyć, bo problemy nie znikną same, a z czasem nawet mogą się nasilać, będąc przyczyną opóźnień w rozwoju mowy, koordynacji ruchowej, umiejętności czytania, jakości pisania, koncentracji uwagi czy wreszcie właściwej komunikacji społecznej. W konsekwencji dziecko może mieć problemy z samodzielnym egzystowaniem, nauką, kontaktem z rówieśnikami czy kłopoty emocjonalne.

Jeśli cokolwiek niepokoi Państwa w rozwoju dziecka niezwłocznie należy skontaktować się ze specjalistą, aby rozwiał wszelkie wątpliwości i pomógł uspokoić samego siebie J A święty spokój jest bardzo ważny J