Kącik terapii pedagogicznej część 4

Dzień dobry.

Dziś będziemy poznawać trudne słowo jakim jest „lateralizacja”.  Choć brzmi ono bardzo skomplikowanie, to wcale nie jest aż tak trudne do zrozumienia.

Lateralizacja to nic innego, jak dominacja stronna, czyli przewaga czynnościowa jednej strony ciała nad drugą. Lateralizacja ma wpływ na to, jak nasze dzieci będą sobie radzić w szkole, czy będą mieć trudności z czytaniem, pisaniem, koncentracją i zapamiętywaniem, czy będą mieć problemy z koordynacją ruchową np. na wf-ie lub z motoryką małą na plastyce lub technice. Im wcześniej zauważymy problemy- tym szybciej możemy działać, aby je rozwiązać!

Gdy widzimy u dziecka przedszkolnego pewne nienormatywne zachowania, niechęć do działań manualnych, motorycznych, trudności w rozumieniu naszych poleceń, problemy z mową, artykulacją, to zapewne przypuszczamy, że może to generować późniejsze problemy z edukacją. Ale cóż… jakoś to będzie! wyrośnie! pójdzie do szkoły to się za niego wezmą… A czemu nie zadziałać szybciej? Im mniejsze dziecko – tym lepsze efekty naszych działań!

TYPY LATERALIZACJI:

  • LATERALIZACJA PRAWOSTRONNA: dominuje prawe oko, prawe ucho, prawa ręka i prawa noga;
  • LATERALIZACJA LEWOSTRONNA: dominuje lewe oko, lewe ucho, lewa ręka i lewa noga;
  • LATERALIZACJA SKRZYŻOWANA: dominują części ciała znajdujące się po przeciwnych stronach ciała np. prawa ręka, lewe oko, prawa noga, lewe ucho
    lub w innej konfiguracji np. takiej jak na rysunku;
  • LATERALIZACJA NIEUSTALONA: brak dominacji jednej strony ciała, zadania wykonywane są naprzemiennie raz prawą, a raz lewą częścią ciała;

lateralizacja – obrazek

JAK SPRAWDZIĆ LATERALIZACJĘ?

To bardzo proste! Z pewnością każdy rodzic sobie z tym zadaniem poradzi w domu.

KILKA CENNYCH UWAG NA START:

  • Ważne żeby zaaranżować w tym celu kilka sytuacji zabawowych. Tylko czynności spontaniczne, niekontrolowane dadzą właściwy obraz dominacji stronnej – dziecko nie może być  świadome naszego badawczego celu!
  • Minimalny wiek dziecka to TRZY LATA – dopiero wtedy osiąga ono odpowiedni poziom rozumienia instrukcji słownych, naśladownictwa oraz dojrzałości motorycznej.
  • Musimy wykonać co najmniej trzy próby na każdą część ciała, po to by wykluczyć możliwość przypadkowego użycia np. prawej lub lewej ręki. Możesz robić próby w odstępach czasowych.
  • Przygotuj sobie kartkę i ołówek. Narysuj symbolicznie sprawdzaną część ciała i po każdej wykonanej próbie zapisuj obok wybór strony: P (prawej) lub L (lewej).

No to zaczynamy! Pamiętaj, żeby próby miały charakter zabawowy!

TEST RĘKI:

  • wrzucanie koralików, fasolek, małych klocków, itp. do wąskiej butelki,
  • nawlekanie koralików na sznurek,
  • wkładanie sznureczka w otwory np. do „sznurowanki”, do dziurek buta, do otworków przygotowanych w tekturowej kartce,
  • wkładanie pęsetą koralików do pojemniczka,
  • przecinanie plastikowym nożykiem plastelinowego wałeczka,
  • odkręcanie słoiczków,
  • przenoszenie na łyżce wody/kaszy z pojemnika do pojemnika.

TEST NOGI:

  • kopnięcie piłki (piłka musi leżeć nieruchomo– jeśli dziecko będzie musiało podbiec do piłki to najpewniej wykona ruch nogą, która będzie bliżej zabawki; można zrobić bramkę z poduszek),
  • stanie na jednej nodze („który bocian wytrzyma dłużej?”),
  • skakanie na jednej nodze,
  • wskakiwanie na jednej nodze do hula-hop lub kółka utworzonego ze skakanki/sznurka
  • wychodzenie i schodzenie po schodach.

TEST OKA:

  • spoglądanie w lunetę (mały pirat może zrobić ją ze zwiniętej kartki papieru),
  • patrzenie przez dziurkę wyciętą w kartce,
  • patrzenie przez wizjer w drzwiach,
  • zaglądanie do butelki,
  • zrobienie zdjęcia aparatem fotograficznym,
  • zabawa w laboratorium – rolki po papierze toaletowym ustawiamy na stole, do środka wkładamy drobne przedmioty lub naklejki – dziecko nachyla się i zagląda, co znajduje się w tych „probówkach”.

TEST UCHA:

Dominacja ucha jest najtrudniejsza do badania – trzeba bowiem stworzyć taką sytuację, kiedy dziecko wykona określoną czynność bez wykorzystywania ręki → zabawa telefonem może bowiem wskazywać na preferencję ręki, a nie ucha (chwytamy telefon dominującą ręką i przykładamy go po stronie tej ręki, bo inaczej byłoby niewygodnie).

Informujemy więc dziecko, że teraz bawią się tylko nasze uszy – rączki chowamy za plecami.

  • na stoliku kładziemy zegarek – dziecko sprawdza czy tyka,
  • podobnie – sprawdza czy muszla leżąca na stole szumi,
  • do pudełeczka np. po zapałkach wklejamy naklejkę ze zwierzątkiem i mówimy dziecku, że w środku mieszka małe zwierzątko, które czasami cichutko piszczy. Zadaniem dziecka jest sprawdzić, czy i tym razem się odezwie.

Tekst napisany na podstawie www.edumotywka.pl . W celu zgłębienia tematu zapraszam Państwa do przeczytania poniższego artykułu.

http://www.edumotywka.pl/2020/04/lateralizacja-cz2.html?fbclid=IwAR0GmTNLPcEg4jgiqr8SfrpSLC-8wtv0VSwXmatT8uzyJQ6hLIbCX-uXrHk