Przedszkole Publiczne nr 11 "CALINECZKA"

Metody pracy z dziećmi.

Metody pracy z dziećmi niepełnosprawnymi w grupach integracyjnych 
oraz podczas terapii indywidualnych w Przedszkolu nr 11.
Pracując z dziećmi niepełnosprawnymi nauczyciel tak organizuje pracę, by dziecko miało swoją szansę rozwoju na miarę własnych możliwości. Uwzględnia się więc  różne metody pracy, korzysta z wielu koncepcji i technik. Treść oddziaływań opiekuńczych i wychowawczo –dydaktycznych dostosowywana jest do potrzeb i możliwości indywidualnych konkretnego dziecka. Celem zajęć jest przezwyciężenie trudności i kompensowanie braków (rozłożenie czynności złożonej na najprostsze elementy, wielokrotne powtarzanie przyswojonych wiadomości i umiejętności, usprawnienie manualne i wielosensoryczne). Wychodząc z założenia, że  żadne konkretne i jednostronne działanie nie rozwiąże wszystkich problemów dzieci niepełnosprawnych z zaburzeniami korzystamy z wielu metod nauczania, aby każde dziecko, z którym dane jest nam pracować miało swoją szansę rozwoju. Oprócz tradycyjnych  metod pracy  z dziećmi w wieku przedszkolnym dobieramy wiele innych. Oto niektóre najczęściej stosowane metody pracy: nauczycieli, oligofrenopedagogów, pedagogów, psychologów o logopedów.
 
Metoda Felicji Affolter - stosowana w terapii osób niepełnosprawnych i autystycznych, której konstrukcja wynika z wnikliwych obserwacji dzieci o prawidłowym rozwoju, a konkretnie kolejności osiągania przez nie umiejętności motorycznych. Autorka mówi o prowadzeniu ciała dziecka podczas czynności z zakresu dużej motoryki tzn. chodzenia, schylania się, kucania, ale przede wszystkim skupia się ona na przekazywaniu informacji czuciowych przez ręce. Zadaniem terapeuty jest w takiej sytuacji nałożenie swoich rąk na ręce dziecka, w taki sposób, aby kciuk terapeuty pokrywał się z kciukiem dziecka, palec wskazujący z palcem wskazującym itd. Terapeuta staje za dzieckiem i inicjuje kolejne czynności. Dzięki działaniom terapeuty, dziecko może poczuć właściwości przedmiotu, jego opór, zmiany położenia ręki w stosunku do podłoża, różnice w działaniu jednej i drugiej ręki. Zarówno ręce jak i mózg dziecka odbierają bodźce, których bez pomocy terapeuty nie byłyby w stanie doświadczyć. Nie należy mówić do dziecka podczas prowadzenia jego rąk.
 
Metoda malowania dziesięcioma palcami  /Finger Paiting/  Podczas terapii metodą ,,malowania dziesięcioma palcami" instruujemy dziecko dokładnie co ma robić. Otrzymuje ono duży arkusz papieru oraz farby, a jego zadaniem jest namalowanie jakiegoś obrazu. Pozostawia mu się zupełną swobodę i inicjatywę malowania. Malowanie odbywa się dłońmi oraz palcami dziecka. Metoda ta uwalnia dziecko od zahamowań, pokonuje lęk, wzmacnia wiarę w jego możliwości, pobudza do ekspresji fantastycznej. 
 
Metoda ośrodków pracy- opiera się na stwarzaniu odpowiednich warunków do właściwej percepcji bodźców, do sprawnej przeróbki tych bodźców oraz do zastosowania w praktyce przyswojonych wiadomości. W metodzie tej należy poznać następujące treści programowe: 
•obserwować, badać, porównywać, wyciągać wnioski, wyodrębniać cechy istotne na plan pierwszy; 
•zebrać wszelkie dostępne materiały o nich różnymi drogami i w różnej postaci; 
•skonkretyzować zebrane wiadomości i przeżycia związane z tym poznaniem.
 
Terapia behawioralna - oparta jest na warunkowaniu sprawczym i reaktywnym, a jej elementy obejmują: 
•trening podstawowy - nauka koncentrowania uwagi na drugiej osobie, uczenie imitowania ruchów i dźwięków,
• pracę nad trudnymi zachowaniami - agresją, autoagresją, autostymulacją
• powodowanie zmian w zachowaniu poprzez manipulowanie konsekwencjami tych zachowań - stosowanie wzmocnień dodatkowych: konkretnych i społecznych,
•rejestrację zachowań - nauka witania się, budowanie umiejętności komunikacyjnych.
 
Metoda  ruchu rozwijającego  Weronika Sherborne
Traktuje się często jako formę niewerbalnego treningu interpersonalnego. – koncentruje się przede wszystkim na kontakcie z innymi osobami, komunikacji pozawerbalnej oraz aspekcie terapeutycznym, którego podstawą jest ruch.
Poprzez zastosowanie odpowiednich zestawów ćwiczeń ruchowych tworzymy możliwość realizowania potrzeb psychicznych, a tym samym sposobność ujawnienia się własnej aktywności dzieckai. Znajomość mowy nie jest konieczna do uczestniczenia w tych ćwiczeniach. Bodźce kinestetyczne, poczucia związane z równowagą, dotykiem, odczuwaniem ruchu leżą u podstaw kształtowania własnej tożsamości. 
Celem tej metody jest doświadczenie:
•ruchu, 
•kontaktu emocjonalnego, 
•kontaktu fizycznego, 
•kontaktu społecznego, 
•poznanie własnego ciała.
 
Programy aktywności – Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja opracowane przez Mariannę Knill i Christophera Knilla,
 Metoda ta może być kluczem do każdego dziecka, bez względu na jego możliwości i stan psychofizyczny. Jej zastosowanie możliwe jest zarówno w trakcie terapii indywidualnej, jak i przy nawiązywaniu kontaktu z dzieckiem, rozbudzaniu sprawczości pozytywnej oraz kształtowaniu orientacji w schemacie ciała i rozwijaniu poczucia tożsamości. Dodatkowym plusem tej metody jest uzyskany przez wprowadzenie określonej muzyki, efekt orientacji w czasie oraz przewidywania kolejnych czynności. 
 
 
Metoda ruchowej ekspresji twórczej  R. Labana- U podstaw tej metody leży naturalna ruchliwość i naturalny styl motoryki dziecka, pozwala ona na posługiwanie się różnymi formami ruchu i ekspresji jak: ćwiczenia muzyczno ruchowe, zabawy, taniec, opowieść ruchowa, inscenizacja, improwizacja ruchowa, groteska, pantomima, sceny dramatyczne itp. W metodzie uwzględnia się łączenie ruchu z muzyką i rytmem i dlatego często przy realizacji zadań wykorzystuje się instrumenty perkusyjne.
 
 
Metoda aktywnego słuchania muzyki Batii Strauss- Pozwala na przybliżenie dzieciom muzyki klasycznej. Dzieci aktywnie słuchają tzn. słuchając, wykonują proste ruchy rytmiczne siedząc, lub proste ruchy taneczne proponowane przez nauczyciela.
 
Gry i zabawy Klausa W. Vopela – to interesujące i pobudzające zabawy w zakresie rąk, nóg i całego ciała.
 
Metoda z zakresu edukacji matematycznej E. Gruszczyk–Kolczyńskiej - Celem tej metody jest wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci. Zaplanowane działania służą wprowadzeniu nowych treści lub uporządkowaniu i ukierunkowaniu nagromadzonych doświadczeń dzieci. Ma  wspomagać rozwój umiejętności matematycznych dzieci i uczyć je radzenia sobie z emocjami.
 
Metoda Marianne Frostig stanowią  ćwiczenia i zabawy ukierunkowane na rozwijanie percepcji wzrokowej, spostrzegawczości i umiejętności dokonywania wyboru. Dzięki obserwacji własnego ciała w lustrze, podczas wykonywania zadań, obwodzenia palcem wzoru na kartce, podawaniu nazywanych przez nauczyciela przedmiotów dziecko doskonali się
w zakresie różnorodnych sfer rozwoju. 
Podzielona jest na trzy zasadnicze poziomy: 
• poziom podstawowy znajdują się zadania kształtujące koordynację wzrokowo-ruchową, 
• poziom średni – zadania rozwijające orientację w stosunkach przestrzennych, 
• poziomie wyższy – ćwiczenia integrujące zdolności percepcyjne. 
 
Metoda opcji – Son- Rise- Podstawą tej metody jest przekonanie, że potencjał dziecka jest ogromny. Program uczy określonego i wszechstronnego oddziaływania terapeutycznego, który ma wspierać osoby z autyzmem we wszystkich obszarach rozwoju, komunikacji i nabywania umiejętności oraz edukacji.
 
Metoda wzmocnień pozytywnych polega  na promowaniu zachowań pożądanych za pomocą udzielania pochwał lub przyznawania nagród. Pochwały takie udzielane są  w naszym przedszkolu w formie ustnej, symbolem lub za pomocą wymownego gestu wyrażającego akceptację dla określonego zachowania wychowanków.
 
Metoda Pedagogiki Zabawy to niezwykle interesująca metoda pracy z grupą. Angażuje emocjonalnie wszystkich uczestników, pobudza do twórczego działania, do aktywności, przeżyć, interakcji w grupie posługując się różnymi środkami – słowo, gest, ruch, taniec, malowanie, pobudza, dotyk, dźwięk. Inspiruje do maksymalnego wykorzystania swoich możliwości, jednocześnie jest źródłem radości i satysfakcji. Metoda ta aktywizuje dzieci, wyzwala emocje, wyobraźnię, integruje grupę poprzez zabawę, która jest najbliższa dziecku. 
 
Metoda kinezjologii edukacyjnej P. Dennisona składa się z prostych, sprawiających przyjemność ćwiczeń ruchowych, które zwiększają u uczniów umiejętność uczenia się całym mózgiem. Ćwiczenia te ułatwiają wszelkiego rodzaju uczenie się, Ćwiczenia ruchowe zawarte w gimnastyce mózgu, umożliwiają włączenie tych części mózgu, które były dla nich uprzednio niedostępne. Zmiany zachowania i zmiany w zakresie uczenia się niejednokrotnie bywają natychmiastowe i głębokie, gdy dzieci odkrywają, w jaki sposób można odbierać informacje i wyrażać siebie.
 
Metoda Dobrego Startu- założeniem  tej metody jest jednoczesne rozwijanie funkcji językowych, spostrzeżeniowych (wzrokowych, słuchowych, dotykowych, kinestetycznych             i motorycznych) oraz współdziałanie między tymi funkcjami czyli integracja percepcyjno - motoryczna. Celem metody jest równoczesne usprawnianie czynności analizatorów, kształcenie lateralizacji, orientacji w schemacie ciała i przestrzeni, usprawnianie percepcji, uwagi, pamięci, wyobraźni słuchowej i wzrokowej, motoryki i koordynacji wzrokowo -słuchowo- ruchowej. Dzięki temu dziecko jest zdolne do prawidłowej orientacji czasowo - przestrzennej, coraz lepiej organizuje ruchy dowolne, lokalizując je w określonej przestrzeni          i czasie, co znacznie ułatwia naukę pisania.
 
Drama - Metoda dramy opiera się na emocjach tkwiących w każdym człowieku. Podstawą dramy jest wchodzenie w role i odgrywanie określonych sytuacji. Drama nie jest aktorstwem, które wymaga talentu czy choćby wyuczonej sprawności technicznej. Udział w dramie jest możliwy dla wszystkich, jedynym warunkiem jest emocjonalne wczucie się w rolę. Uczestnik dramy nie gra kogoś, lecz jest osobą w nowych, nie zawsze doświadczanych, na co dzień sytuacjach. Drama wspaniale rozwija wrażliwość zmysłów: słuchu, wzroku, dotyku, węchu oraz samą wyobraźnię. Jest metodą, która ułatwia i przyspiesza naukę oraz wszechstronne dojrzewanie dziecka do społecznego i twórczego życia.
 
Terapia logopedyczna - obejmuje dwa obszary oddziaływań; tj.: usprawnianie aparatu artykulacyjnego oraz stymulacja rozwoju mowy. Usprawnianie aparatu artykulacyjnego jest konieczne dla zdobywania umiejętności posługiwania się mową, stymulacja rozwoju mowy jest zaś potrzebna dla nauki dziecka systemu porozumiewania się językowo-słownego.
 
Symultaniczno-Sekwencyjna Nauka Czytania- Jagody Cieszyńskiej- Metoda polega na nauce globalnego czytania sylab - głoski wprowadzane są w sylabach, a nie w izolacji. Zawsze nadawane jest im znaczenie, które ułatwia dziecku proces zapamiętania materiału i przyspiesza naukę czytania (np. obrazek dziewczynki machającej ręką i mówiącej „pa, pa”).
 
Metoda Integracji Sensorycznej (SI) Głównym zadaniem terapii SI jest dostarczanie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych, głównie przedsionkowych, dotykowych, proprioceptywnych w taki sposób, aby dziecko odpowiedziało reakcją poprawiającą integrację tych bodźców. Ćwiczenia sprawiają, że rozwija się ciało i umysł. Ciało- ponieważ poprawia się percepcja i współpraca między zmysłami, a zatem poprawia się ich koordynacja ruchowa, sprawność manualna, orientacja w schemacie ciała i percepcja wzrokowo-przestrzenna. Umysł – ponieważ dzieci zaczynają lepiej skupiać uwagę, zapamiętują, uczą się robić to, czego dotychczas nie potrafiły. Rozwija  się ich samodzielność, poczucie pewności siebie i własnej wartości.  Na proces ten składają się:
•Odbiór bodźców za pomocą zmysłów, 
•Segregowanie – eliminowanie dokonywane w obrębie układu nerwowego, a także rozpoznawanie i przypisywanie odpowiednich znaczeń bodźcom, 
•Łączenie tych informacji uprzednio odebranymi, 
•Kojarzenie ich z posiadanymi doświadczeniami czuciowymi lub ruchowymi, 
•Wytwarzanie odpowiednich reakcji adaptacyjnych na dane bodźce, 
•Zapamiętanie tych sposobów reagowania w celu przyszłego wykorzystania ich. 
 
Metoda Snoezelen, czyli terapii w Sali Doświadczania Świata- posiadamy niektóre z urządzeń, które  proponowane są jako bodźce  oddziałujące  na zmysły (np.  światło, zapach, różne faktury, ścieżki  i wyspy sensoryczne,  odgłosy i muzykę). 
 
Metody relaksacyjne opierają się na wzajemnych zależnościach między napięciem psychicznym, napięciem mięśni oraz układem nerwowym. Stwarza się zarazem okazję do osiągnięcia relaksacji psychicznej poprzez wykonywanie relaksacji mięśniowej. Metody relaksacyjne obniżają psychofizyczne napięcie organizmu, przeciwdziałają zmęczeniu, stanowią rodzaj regeneracji psychicznej. Sprzyjają także pogłębianiu się samoświadomości, mają duże znaczenie w samorealizacji człowieka. Łączymy je z masażem taktylnym i paluszkowy.
Arteterapia stanowi rodzaj usprawniania przez sztukę. Korzysta się z różnych jej form: z muzyki, tańca, rysunku, poezji. Sztuka spełnia tu rolę czynnika pomocniczego w samorealizacji, samoakceptacji, przełamując fałszywy obraz "bycia gorszym". Artterapia poprzez różne formy ekspresji, wyrażające wiedzę, myśli, refleksję, spełnia tym samym funkcję komunikatywną między ludźmi.
 
Muzykoterapia- muzyka jest jednym z najstarszych sposobów uzewnętrzniania ludzkich przeżyć i emocji. Stwarza możliwości oddziaływania nie tylko na wybrane sfery funkcjonowania, ale i na człowieka jako na jedność ciała, umysłu i ducha.
Niektóre metody rewalidacyjne ze względu na zabawowy charakter mają szczególny walor edukacyjny, profilaktyczny i terapeutyczny - sprzyjają wyzwalaniu aktywności poznawczej dziecka, kształtowaniu jego pozytywnej motywacji do nauki, umożliwiają podniesienie efektywności kształcenia i realizację aspiracji edukacyjnych dzieci z niepełnosprawnościami. Zabawa sprzyja rewalidacji, umożliwia przeżycie sukcesu i pracę w grupie, co wpływa na budowanie adekwatnej samooceny i integruje dziecko z grupą rówieśniczą, co ma znaczenie dla jego przyszłego funkcjonowania w społeczeństwie.
Opracowała . 
M. Olejniczak- Hyla

Szukanie

akademia_aquafresh kubusiowi_przyjaciele_natury program_edukacji_antynikotynowej cała_polska_czyta_dzieciom
wole_wode akademia_zdrowego_przedszkolaka

UWAGA! Nasza witryna używa plików cookies (ciasteczek).

Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies. Czytaj więcej…

Akceptuję